|
Ζ213:
Eξοδος (αποσπασμα)
o
ηλιος που βγαινει
απο το σταθμο
σε κυνηγαει,
ανεβαινει, μπαινει
μπροστα σου,
να βρεις εκει
που ειχες μεινει,
ψαξε, εκει η
καπου αλλου,
στις γκριζες
προσοψεις που
δε σε γνωριζουν,
τι θυμασαι απ’
το δρομο που
χανεται, γυρισε
πισω σε μια
γωνια κατσε
για λιγο, και
παλι ξανα, οι
δρομοι που αλλαζεις
ωρες που περπατας,
γριες που σε
κοιταζουν πισω
απ’ το τζαμι
μεγαλωνουν μικραινουν
περπατας χωρις
να βγεις πουθενα
μεγαλωνουν οι
δρομοι, μικραινουν,
γερνουν κατω
απ’ τα ποδια
σου, σηκωνονται
ανεβαινουν ξανα,
σηκωνεσαι καθεσαι
πας λιγο πιο
περα, καποιον
ρωτας, μπαινεις,
μια εκκλησια
γεματη, καποιος
να πεθανε, ξεκουραζεσαι
λιγο, κλειστα
γονατα, ματια
κλειστα, κατι
θυμασαι βγαινεις
παλι εξω, κι
αλλοι μαζι,
το κουδουνι,
η πορτα που
ξεκλειδωνει,
θυρωρος, μπαινεις
πισω τους μεχρι
μεσα στο διαδρομο,
μετα δεξια κι
επανω τη σκαλα,
χοντρα γυαλια,
και μια κοκκινιλα
κατω απ’ τη
μυτη, δε σε
προσεξε η σε
περασε για αλλον,
πώς να σε δει
απ’ το φως στο
σκοταδι, η δε
βλεπει καλα,
ανεβα τις σκαλες,
μεχρι επανω,
ξαπλωσε, σκεπασου
ειναι νωρις
ακομα για να
κοιμηθεις. Κρυωνεις,
σκεπασου, σφιγγεσαι,
τρεμεις, απλωνεσαι,
απ’ τα ποδια
στο σωμα στα
χερια ενα χλιαρο
υγρο σε σκεπαζει,
σε περασε για
αλλον και σ’
αφησε, ποιοι
αλλοι μενουν
εδω, σε σκεπαζει,
ξυπνας σ’ ενα
ονειρο αδειος,
τα ματια που
ανοιγουν και
μας χωριζουν
ξανα, δε μπορεις
να την τραβηξεις
σε σενα, σηκωνεσαι,
πεφτεις, διψας,
ξυπνας για νερο,
πολλες φορες
η ιδια ιστορια,
τι ωρα είναι,
εξω τα φωτα,
λογαριασε ποσα
αναμμενα διπλα
σε ποσα σβηστα,
ο κουρασμενος
σοβας από πανω
που περιμενει
σαν κατσαριδα,
μονος κι ακινητος
σαν κατσαριδα,
ψαχνοντας απο
δω κι απο κει
ενα μερος ζεστο
να κρυφτεις,
απ’ τη ζεστη,
ιδρωνεις, η
στεγη κατεβαινει
στα ποδια σου,
το παραθυρο
κατεβαινει στα
ποδια σου, τι
να δεις απο
κει, μονο ουρανο,
ουρανο χωρις
τιποτα, τιποτα
πανω απ’ τις
στεγες, απ’
τα ποδια σου
μεχρι τα γονατα,
σηκωνεσαι βγαινεις
στο διαδρομο,
και τα αλλα
δωματια αδεια,
εκτος από εκει
που ακουγεται
ο υπνος, γυρνας
στο κρεβατι
με ματια ανοιχτα
στο σκοταδι
περιμενεις για
να κοιμηθεις.
Z213: Exit
(extract)
Greek
original translated in English
by Shorsha Sullivan
Shorsha
Sullivan was born in Dublin
in 1932. He studied Classics
at Leeds and has spent most
of his working life in England.
He has a special interest
in Modern Greek theatre
and poetry.
The
sun leaves the station chases
you, goes up, moves in front
of you, find where you had
stayed, there or elsewhere,
on the grey facades that
do not recognise you, what
do you remember of the road
that is lost, turn back
to a corner sit down a while,
and once again, the roads
you are changing, hours
that you wander, old women
who look at you from behind
the window grow bigger grow
smaller you walk without
coming out anywhere, the
roads grow bigger grow smaller
bend beneath your feet rise
go up again, you get up
sit go a bit further, ask
someone, go in, a church
crowded, did somebody die,
you rest a little, closed
knees, eyes closed, remember
something go out again,
others along with you, the
bell, the door unlocked,
porter, you go in behind
them into the corridor,
then on the right and up
the staircase, thick glasses,
and a red stain under his
nose, he did not notice
you took you for someone
else, how could he see you
looking from the light into
the dark, he does not see
well, go up the stairs,
to the top, lie down, cover
yourself, it is still too
early to go to sleep. You
are cold, cover yourself,
you snuggle down, tremble,
stretch out, from feet to
body to hands a clammy fluid
covers you, he took you
for someone else and let
you in, who else lives here,
it covers you, you awake
in a dream empty, the eyes
that open and separate us
again, you cannot pull her
to you, you get up, you
fall, you are thirsty, you
wake up for water, many
times the same story, what
time is it, the lights outside,
count how many on how many
off, the tired plaster above
waiting, like a cockroach,
alone and still like a cockroach,
seeking here and there a
warm spot to hide in, from
the heat you sweat, the
roof comes down to your
feet the window comes down
to your feet, what can you
see from there, only sky,
sky without nothing, nothing
above the roofs, from your
feet right up to your knees,
you get up go out into the
corridor, the other rooms
empty, apart from where
sleeping can be heard, you
go back to your bed with
eyes open, in the dark you
wait in order to sleep
|